W Poznaniu IKEA dwa razy większa. Miasto opakowano w słynne niebieskie torby:
Niestety nie udało mi się uchywić kiosku "RUCHU" w tejże torbie (robi wrażenie). Wybudują nam w Poznaniu ikeowe miasteczko na Franowie.
Będę się w najbliższej przyszłości zajmować bardziej Generation Golf (czytane z niemiecka, "pokolenie Golfa"), którego punktmi orientacyjnymi na świecie są H&M, McDonald's oraz IKEA. Wiadomo, że skarpetki są przy kasie, a hamburger smakuje tak samo w Tokio i Berlinie. Świat staje się mały i prosty. Ale tylko z pozoru, tylko dla niektórych...
Odnalazłam ją kiedyś dlatego, ze pod numerem 1 znajduje się mój ulubiony sklep z materiałam i inspiracjami do mojej twórczości. Wzdłuż ulicy rozciągają się cudne kamienice, a urokowi całości nadają zielone małe ogródki przed każdą z nich. Szukam ostatnio Paryża w Poznaniu i to mi się jakoś tak parysko kojarzy. Kocham tę ulicę.
Wersja romantyczna ;)
Trudno zrobić jakieś fajne zdjęcie, bo wszędzie mnóstwo samochodów ;(
16 km od centrum Poznania leży wioska Tulce, a niej stary kościółek i sanktuarium Maryjne. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą od Jana Długosza, jego burzliwą historię można przeczytać na oficjalnej stronie parafii.
Lubię jeździć do Tulec. Jest blisko i znajomo. Jeżeli mam (mamy) jakąś większą sprawę, to idziemy pieszo. Zajmuje to z centrum ok. 4 godzin, cały czas praktycznie można iść chodnikiem, tylko kawałek już pod lasem drogą, ale stosunkowo mało uczęszczaną. Na początku września z wielu parafii poznańskich i nie tylko ruszają (pieszo oczywiście) pielgrzymki na odpust. Do Częstochowy daleko, a to praktycznie za miedzą :).
Front kościoła:
Widok z boku:
Przez kratę (siedziałam tam sobie z Mufką):
Kiedy jedziemy tam z DA, robimy spacerek wokół wioski. Jest to naprawdę bardzo mała miejscowość, przejście jej dookoła (start i meta przy kościele) zajmuje mniej niż godzinę. Znaleźliśmy drogę, która ją otacza i jest bardzo malownicza:
... czas odkurzyć :). Odradza się powoli wena, do pisania i wklejania fotek tutaj, poza tym spojrzałam w statystkyki i nie mogłam oczom uwierzyć, bo ciągle tu jednak ktoś wchodzi ;) Dziś będzie bez zdjęć, za to z filmikiem.
Ja nie z tych, co lubią narzekać, ale niestety czasem trzeba. Chwali się Magistratowi to, że w ogóle na taki pomysł wpadł. Ale...
1) psów było tryliad, a namiotów, gdzie chipowano psy 2 (słownie dwa) i jedno stanowisko, gdzie można było zapłacić haracz za psa - stałyśmy najpierw w jednej, potem w drugiej kolejce i postanowiłyśmy z mamą, że pojedziemy do schroniska zachipować Grubasa, a ja się znowu przejdę jednak na Fredry opłacić Mufie mieszkanie w Poznaniu (z tym nie jest jednak najgorzej, jeżdżą też zbierać opłaty po osiedlowych i dzielnicowych domach kultury) 2) przeraźliwie głośno grała muzyka, nie mówiąc już o panu z Ameryki Południowej, piszczącego przez wzacniacze na swoich piszczałkach na całe Łęgi Dębińskie
Koniec końców wyszłyśmy z parku z ekologicznymi torbami na kupy i jedną ekologiczną torbą na zakupy (przezenty od Straży Miejskiej), zaliczywszy spacer i podróż sentymentalną po parku dzieciństwa mojej mamy i mojego.
P.S. No i jeszcze z błędem w reklamówce mówią... Wstyd!
Z maila, który otrzymałam od organizaorów: "1 marca odbędzie się w Poznaniu I Marsz dla Życia. Rozpocznie się on o 10 Mszą świętą w kościele ojców Dominikanów, po której nastąpi przejście na plac A.Mickiewicza, skąd o 11 wyruszy marsz. Koniec marszu planowany jest o 12 przed kosciołem pw. Najświętszego Zbawiciela na ul. Fredry.
Marsz dla życia będzie marszem w milczeniu. Milczenie ma symbolizować niemy krzyk dziecka, któremu nie pozwolono żyć.
Na pytanie: Dla kogo ten marsz? jednogłośnie odpowiadamy: "Dla każdego człowieka nienarodzonego, którego życie jest zagrożone, jak również dla tych, którym nie pozwolono się narodzić."
Na pytanie do kogo skierowany jest marsz, odpowiadamy: "Do ludzi, którzy w poczętym dziecku nie dostrzegają ludzkiego życia, a także do tych, którzy będą decydować o życiu swojego dziecka.", ale nie tylko..."
Zainspirowana seminarium o czytaniu Berlina postanowiłam poczytać Poznań. Pewno nieciekawe zdarzenie spowodowało dodatkowo, że miasto jako takie zaczęło mnie przerażać. Blog jest więc także próbą oswojenia go na nowo.
Niestety nie udało mi się uchywić kiosku "RUCHU" w tejże torbie (robi wrażenie).
